خیانت به معشوق

خطبه‌ها جلوی خیانت به معشوق را نمی‌گیرند:

در ایران باستان، میترا ایزد پیمان بود و شکستن عهد—حتی با دشمن—گناهی کیهانی شمرده می‌شد؛ در روم نیز سربازان به میترا قسم وفاداری می‌خوردند. پس «دادن معشوق به دیگری» فقط دل‌شکستگی نیست؛ در تمدن‌های زیادی معادل پیمان‌شکنی و خیانت به نظم جهان بوده. آیا وفاداری امروز هم یک پیمان مقدس است یا فقط احساسی شخصی؟

راهکار:

خطبه‌ها بیرون از رابطه‌اند؛ آنچه معشوق را حفظ می‌کند، پیمان تازه‌شده در هر روز است، نه ترس از حرام. وفاداری وقتی معنا دارد که انتخاب باشد، نه اجبار.