خوبی زیاد و عاقبت دل شکستگی:
تو روانشناسی بهش میگن «اثر زیادهروی در پاداش»: وقتی یه رفتار خوب بیش از حد تکرار بشه، گیرنده دیگه قدرش رو نمیدونه و حتی حس محدودیت یا کنترل پیدا میکنه. جالبه که در آزمایشها، بچههایی که برای نقاشی جایزه گرفتن، بعداً کمتر نقاشی میکشیدن چون انگیزهی درونیشون از بین رفت. خوبی زیاد هم گاهی انگیزهی قدردانی رو تو طرف مقابل میکشه. سوال آخر: آیا خوبی باید حد داشته باشه یا صرفاً جای درست خرج بشه؟
راهکار:
این جمله انگار تلخی تجربهای رو نشون میده که خوبی بیحساب باعث سوءاستفاده یا بیارزش شدن میشه. یه نگاه دوباره: شاید خوبی زیاد نه دلیل شکست، بلکه نشونهی مرز نداشتن باشه. چطوره یه بار بهجای کم کردن خوبی، یاد بگیری به چه کسی خوبی کنی؟