دنیا به من ثابت کرد: زهر از آدمهای نزدیک:
در روانشناسی، به این «ترومای خیانت» میگویند و تحقیقات نشان میدهد آسیبهای عاطفی ناشی از نزدیکان، بهدلیل غیرمنتظرهبودن و پیوندهای دلبستگی، تا ۷ برابر بیشتر از خیانت غریبهها سیستم لیمبیک مغز را فعال میکنند. جالب اینجاست که در امپراتوری روم باستان، مسمومکردن از سوی اعضای خانواده یکی از رایجترین روشهای حذف رقبا بود؛ چون اعتماد، پادزهر را کنار میگذاشت. آیا مرز باریک بین اعتماد و آسیبپذیری، خود همان زهر نیست؟
راهکار:
این یک بازفرآوری از تجربه است: زهری که از نزدیکان مینوشیم، گاهی فقط تلخی «درس» است. هر نزدیکبودنی خطرناک نیست، اما چون سیستم پاداش مغز ما با دلبستگی گره خورده، زخم از آنجا عمیقتر و سمیتر احساس میشود. شاید زهر واقعی، توقع مطلق از آدمهاست.