تنهایی از نوع خندهدار؛ من و کودک درون و خانوادهی خیالیام:
مغز تنهایی را شبیه درد فیزیکی پردازش میکند؛ قشر سینگولیت قدامی فعال میشود. برای جبران، ذهن دست به «میانوعدهی اجتماعی» میزند: شخصیتهای خیالی یا رابطههای پاراسوشال میسازد. در پیمایشی، حدود ۶۶٪ بزرگسالان اقرار کردهاند دستکم یک دوست خیالی دارند. «کودک درون» در طرحوارهدرمانی یک حالت نفسانی است، نه توهم. طنز شما دقیقاً مکانیسم دفاعی سالمی به نام «بازچهارچوببندی» است. کدام عضو این خانواده بیشترین رأی را در تصمیمهایتان دارد؟
راهکار:
این روایت را میتوان به یک قالب تعاملی تبدیل کرد: «خانوادهی درونی من» را با یک هشتگ بسازید و از مخاطبها بخواهید اعضای خیالی یا درونی خودشان را نام ببرند؛ این کار برای اکانتهای طنز معمولاً کامنت و مشارکت بالایی میآورد.