خیال پردازی در فراق

دلتنگی شیرین: تفسیر شعر 'بعد از حبیب بر من نگذشت جز خیالش':

آیا می‌دانستی مغز انسان در فراق عزیزان، همان مدارهای عصبی را فعال می‌کند که در لحظه‌ی دیدن او؟ نورون‌های آینه‌ای (Mirror Neurons) باعث می‌شوند خیال معشوق همان اندازه دوپامین و اکسی‌توسین ترشح کند که حضور واقعی او. سعدی ۷۰۰ سال پیش این پدیده را «خیال» نامید، اما امروز عصب‌شناسان به آن «بازنمایی درونی دلبستگی» می‌گویند. آیا تا به حال شده خیال کسی برایتان از خودش واقعی‌تر باشد؟

راهکار:

این بیت به ما یادآوری می‌کند که خیال عزیزان از دست رفته گاهی واقعی‌تر از حضور فیزیکی آنهاست. اگر حس می‌کنی این خیال دارد تو را از زندگی روزمره جدا می‌کند، شاید وقتش رسیده که آن را نه به عنوان یک زندان، بلکه به عنوان یک نقشه‌ی گنج از خاطرات خوب ببینی و قدم‌های بعدی را بر اساس آن برداری.