خیال و بی‌خیالی یار

مصراع بعدی شرح حال من؛ خیالِ بی‌خیال:

در روان‌شناسی عشق یک‌طرفه، بی‌اعتناییِ معشوق اغلب میل را تشدید می‌کند؛ چون توجه گاه‌به‌گاه قوی‌ترین نوع شرطی‌سازی دوپامینی است. مغز انسان تفاوت چندانی میان حضور واقعی و خیال زنده نمی‌گذارد؛ به همین دلیل رنجِ این مصراع فقط شاعرانه نیست، عصب‌شناختی هم هست.

راهکار:

این مصراع دقیقاً پارادوکس دلبستگی است: ذهن برای مهار فقدان، از همان بی‌توجهی تصویری پررنگ می‌سازد. شاید مرحله بعد، دیدن این خیال به‌عنوان آینه‌ای از نیاز خود توست، نه از حضور او.