پارادوکس عشق: وقتی از او پری، چطور خودت را خالی کنی؟:
پارادوکس خودافشایی: در روانشناسی، عشق «گسترش خود» است و فرد معشوق را در خودپندارهاش ادغام میکند؛ پس «خالی کردن خود» نه حذف او، بلکه بازتعریف مرزهاست. آرون نشان داد پس از جدایی، مغز همان مناطق سوگ را فعال میکند چون بخشی از خود از دست رفته است. پس خالی شدن یعنی پنهان کردن او یا نشان دادن او؟
راهکار:
بهجای «خالی کردن خود»، «شفاف کردن خود» را امتحان کن: بگو چه چیزی تو را پر کرده و چه چیزی میترسی نشان بدهی. آسیبپذیری یعنی همین پُری را بدون حذف خود به اشتراک بگذاری، نه اینکه وانمود کنی خالیای.