خیال یک نفر

خیال یک نفر بر نگاه ما می‌گذرد:

در علوم اعصاب، «نگاه خیره» و «خیال‌بافی» هر دو شبکه پیش‌فرض مغز را فعال می‌کنند؛ مغز روی همان قشر بینایی، تصاویری می‌سازد که هیچ نوری ندیده‌اند. پس شاید خیالِ یک نفر، مسافری است که از نگاه ما عبور می‌کند و ردپایش در حافظه می‌ماند.

راهکار:

اگر خیال یک نفر از روی نگاه ما می‌گذرد، ما فقط تماشاگر نیستیم؛ پلک‌های ما ایستگاه قطاری‌اند که مسافرش را نمی‌شناسیم. می‌توانی ادامه‌اش را از زبان همان خیال بنویسی: او مقصد دارد یا فقط از ما رد می‌شود؟