انتظار عاشقانه؛ خیال دیدار و جوانی که پیر شد:
در روان‌شناسی، خیالِ دیدار می‌تواند مثل «تجربه‌ی جانشین» عمل کند: مغز همان مدارهای پاداش را فعال می‌کند که در دیدار واقعی، ولی چون بازخورد بیرونی ندارد، انتظار را طولانی‌تر و فرساینده‌تر می‌کند. به این حالت «نوستالژی پیش‌بینانه» می‌گویند؛ حافظه از آینده‌ای می‌سازد که هرگز رخ نداده. چرا خیال، جای سوگ را تنگ می‌کند؟
راهکار:
این ابیات را می‌توان این‌طور خواند: مسئله فقط نیامدن او نیست؛ «خیال» نقش اتاق انتظاری را دارد که جوانی را در خودش نگه می‌دارد. برای عینی‌ترشدن حس، یک شیء فرسوده از گذر زمان را وارد متن کن—تقویم، صندلی خالی، یا فنجانی که سرد شده—تا انتظار از ذهن به صحنه منتقل شود.