خاکسپاری عاشقانه و زلزله وصال در شعر فارسی:
حقیقت زمینشناختی: سرعت متوسط حرکت صفحههای قارهای حدود ۲ سانتیمتر در سال است؛ پس از صد قرن (۱۰,۰۰۰ سال)، جابهجایی به سختی از ۲۰۰ متر فراتر میرود. برای اینکه یک زلزله دو گور را به آغوش برساند، باید گسل دقیقاً از میان آنها بگذرد — پدیدهای که باستانشناسان «درهمتنیدگی تدفینی ناشی از فشار» مینامند و تنها در چند محوطه فورانی یا رانشی ثبت شده است. آیا شعر میداند درخواستی غیرممکن میکند و همان ناامیدی را تبدیل به زیبایی میکند؟
راهکار:
این بیت تمثیلی زمینشناختی از آرزوی وصال است که عشق را نیرویی لرزاننده تصویر میکند؛ پرسش اصلی این نیست که چقدر محتمل است، بلکه چرا ذهن ما برای همآغوشی جاودانه، فاجعهای طبیعی را فرا میخواند؟ شاید چون عشق عمیق خود یک زلزله درونی است که مرزهای تن را در هم میشکند.