خاکم میکنن؛ تأملی بر مرگ و ارزش لحظهها:
در فرهنگ ایران باستان، ریحون نماد زندگی و عشق زودگذر بود؛ در مراسم تدفین هم از آن استفاده میکردند تا بوی خاک را برای متوفی شیرین کند. این جمله در واقع پذیرش یک حقیقت تلخ است: همه چیز خاک میشود، حتی خاطرهها. سؤال اینجاست: اگر بدانی فردا خاک میشوی، امروز چه عطری را نفس میکشی؟
راهکار:
میتوانی این حس را به یک دعوت برای لحظهحال تبدیل کنی: «پس تا زندهایم، عطر ریحون رو نفس بکشیم.»