خیابان و خاطرات

پر کردن جای خالی با قدم زدن در خیابان‌ها:

تحقیقات عصب‌شناسی نشان می‌دهد راه رفتن در خیابان‌های ناآشنا، هیپوکامپ (مرکز حافظه فضایی و احساسی) را فعال می‌کند. این یعنی مغز در تلاش است با ایجاد مسیرهای عصبی جدید، جای خالی یک خاطره را با داده‌های تازه پر کند. اما آیا واقعاً این کار به فراموشی کمک می‌کند یا فقط پرده‌ای از خاطره‌های قدیمی می‌سازد؟ سوال اینجاست: آیا تا به حال با قدم زدن در مکان‌های جدید، توانسته‌اید کسی را از ذهن بیرون کنید؟

راهکار:

شاید این جمله از زاویه‌ای دیگر به این معنا باشد که هر خیابان یک خاطره است، نه یک جایگزین. یک راه جذاب برای بازنویسی تجربه: «جای خالی تو رو با هر خیابونی پر کردم، ولی تو ته هر پیاده‌رو دوباره پیدات شدم.»