خیابان گردی ایرانی

هم پز هم سبک زندگی مشتی؛ فلسفه کف خیابون بودن در ایران:

در جامعه‌شناسی ایران، خیابان فراتر از مسیر عبور، «مکان سوم» است؛ جایی که هویت اجتماعی در آن ساخته می‌شود. مطالعات نشان می‌دهد پرسه‌زنی در خیابان‌های تهران، نوعی «نمایش خود» گافمنی است که هم پرستیژ می‌آورد هم تعلق. نکته جالب اینجاست که در فرهنگ ایرانی، «کف خیابون بودن» با مفهوم «لوطی‌گری» و «جوانمردی» گره خورده است.

راهکار:

این جمله تضاد جالبی را نشان می‌دهد: جایی که خیابان هم ویترین است هم خانه. شاید بتوان گفت خیابان برای ما ایرانی‌ها حکم صحنه تئاتر را دارد؛ جایی که «دیده شدن» خود بخشی از «زندگی کردن» است.