وقتی بزرگش کردی و کیفیتش پایین آمد:
این استعارهٔ «عکس و بزرگنمایی» دقیقاً به پدیدهٔ «اثر دانینگ-کروگر در روابط» اشاره دارد: وقتی کسی را ایده‌آل می‌کنیم، مغز ما جزئیات منفی را نادیده می‌گیرد تا تصویر بزرگ‌شده را حفظ کند. اما با گذر زمان، «پیکسل‌های» واقعیت آشکار می‌شوند و کیفیت افت می‌کند. جالب اینجاست که این افت کیفیت، نه در طرف مقابل، بلکه در لنز ذهن ما رخ می‌دهد. آیا تا به حال شده بعد از جدایی، ناگهان متوجه ویژگی‌های خوبی در او شوی که قبلاً ندیده بودی؟
راهکار:
این متن به تلخیِ بزرگنمایی و سپس سرخوردگی اشاره دارد. در روانشناسی به این پدیده «سوگیری تأیید پس از ایده‌آلسازی» می‌گویند: وقتی کسی را روی پایه می‌گذاریم، بعد هر نقص کوچکش را نشانهٔ سقوط می‌بینیم. شاید واقعیت این است که او همان عکس اول بود، اما تو بزرگنمایی را متوقف کردی.