رنج کشیدن و تبدیل شدن به دلقک با کیفیت:
تحقیقات عصبشناسی نشون میده که خندهی ناشی از رنج، دوپامین و اندورفین بیشتری نسبت به خندهی معمولی آزاد میکنه. این یعنی دلقکهایی که واقعاً رنج کشیدن، نهتنها مخاطب رو بیشتر میخندانند، بلکه خودشون هم از نظر شیمیایی مغز، پاداش عمیقتری دریافت میکنند. آیا این یه مکانیسم بقای تکاملیه برای تبدیل درد به هنر؟
راهکار:
این جمله رو میشه از زاویهی دیگه دید: هر رنجی که میکشیم، نهتنها ما رو به دلقک بهتری تبدیل میکنه، بلکه به مخاطبمون اجازه میده پشت خندههاش یه قصهی واقعی رو حس کنه. شاید کیفیت واقعی دلقک در تواناییاش برای پنهان کردن رنج پشت لبخنده.