کفش گلی

پاهای خون‌آمده و کفش‌های گِلی؛ روایت یک همراهی تلخ:

پای انسان روزانه تا نیم لیتر عرق تولید می‌کند؛ وقتی کفش خیس می‌ماند، لایه شاخی پوست نرم شده و با هر قدم اصطکاک، تاول‌های عمقی شکل می‌گیرد که گاهی تا مویرگ‌های خونی پیش می‌روند. در ادبیات کلاسیک فارسی، «پای برهنه» نماد فقر و «کفش» نماد آبرو بود؛ این تصویر هر دو را در هم می‌آمیزد.

راهکار:

این تصویر را می‌توان از زاویه‌ای تازه دید: پایی که در کفش خیس مانده، پوستش نرم می‌شود و زخم‌هایش عمیق‌تر؛ یعنی گاهی همراهی با کسی که کفش‌هایش گلی است، هزینه‌ای بدنی و پنهان دارد.