تیپ خفن با لباس مشکی؛ وقتی معشوق کفن میشود:
در روانشناسی رنگها، سیاه جاذب تمام نور است و هیچ بازتابی ندارد؛ مثل یک سیاهچاله احساسی. در شعر فارسی، «کفن» معمولاً سفید است اما اینجا سیاهپوشی معشوق، کفن عاشق میشود— وارونگی جسورانهای که مرگ را نه به سفیدی پاکی، که به سیاهی شور و رمز و راز پیوند میزند. آیا عشق در سیاهی کاملتر از روشنایی درک میشود؟
راهکار:
بسط این ایده به یک پروژه عکاسی مفهومی: ترکیب پارچه کفن سفید سنتی با استایل مدرن مشکی، نورپردازی کیارستمی وار، و نمایش «مرگ» به مثابه یک آغوش.