کفن حسین

دو غم مادر: کفن حسین و حرم حسن:

در منابع تاریخی، حسن بن علی وصیت کرد کنار جدش دفن شود؛ اما ممانعت بنی‌امیه و پرتاب تیر به تابوت، پیکرش را به بقیع بازگرداند و بعدها در ۱۳۴۴ق قبور بقیع ویران شد. حسین اما در کربلا با همان بدن بی‌سر و بی‌کفن به دفن رسید و قتلگاهش به بزرگ‌ترین قطب زیارتی شیعه تبدیل شد. تضاد «کفن» و «حرم» یعنی یکی بی‌پناهی در لحظهٔ مرگ، دیگری بی‌پناهی در ابدیت مزار.

راهکار:

این دو غم را می‌توان دو صورت از یک فقدان دید: حسین در اوج واقعه «جسمی بی‌پوشش» ماند و حسن در اوج مظلومیت «مزاری بی‌گنبد». همین دوگانه باعث شده سوگ مادر در این بیت نه فقط غم، بلکه نماد بی‌پناهی قدسی شیعه باشد.