قدرت زخم در شعر

شاعر زخمی و لبخند کج؛ فعال‌ترین نیروی درون:

پژوهش‌های روان‌شناسی نشان می‌دهند بین خلق افسرده و خلاقیت پیوند عمیقی وجود دارد. مغز افسرده در شبکه‌ی حالت پیش‌فرض (DMN) فعال‌تر است؛ این شبکه مسئول خیال‌پردازی و تداعی آزاد است. به همین دلیل شاعران بزرگ از زخم خود انرژی می‌گیرند. نیچه گفت: «باید آشوب درونت باشد تا ستاره‌ای برقصانی.» آیا واقعاً رنج برای خلق هنر ضروری است؟

راهکار:

این تصویر را می‌توان جور دیگری هم دید: زخم و لبخند کج، مثل نقصی که اثر هنری را کامل می‌کند. شاید شاعر با همان کجی لبخندش جهان را صاف می‌کند؛ مثل کوزه‌ای که ترک‌هایش نور را به درون راه می‌دهد.