چرا باید بگذاری کسی که رفت، برود؟:
یک حقیقت عصبشناختی: وقتی کسی را رها میکنی، مدارهای دوپامین مغزت که به انتظار بازگشت وابسته بودند، ناگهان خاموش میشوند و این حس شبیه ترک اعتیاد است. اما خبر خوب: بعد از ۶۶ روز، مغز مسیرهای عصبی جدیدی برای لذت بردن از تنهایی و خودمختاری میسازد. به قول نظریه «دلبستگی بالینی»، نگهداشتن کسی که رفته در واقع چسبیدن به یک توهم عصبی است. سؤال جذاب: آیا تا به حال به این فکر کردی که چرا ترس از تنها ماندن، گاهی از خود رفتن دردناکتر است؟
راهکار:
این جمله را میتوان اینطور بازنویسی کرد: رها کردن یعنی پذیرش این واقعیت که برخی پنجرهها فقط برای یک بار باز میشوند و تلاش برای نگهداشتنشان تنها دستت را زخمی میکند. شاید بهتر باشد به جای تمرکز بر کسی که رفت، روی فضای خالیای که ایجاد کرده تمرکز کنی – آن فضا پر از امکانهای تازه است.