قدرت ارزو کردن

جبر و اختیار؛ چرا با وجود سرنوشت باز هم آرزو کنیم؟:

در روان‌شناسی به این «پیشگویی خودکامبخش» می‌گویند: باور به اینکه آرزو یا پیش‌بینی به واقعیت تبدیل می‌شود، رفتاری را فعال می‌کند که همان نتیجه را محتمل‌تر می‌کند. جالب‌تر اینکه در فیزیک کوانتوم، «ناظر» با مشاهده، حالت ذره را تعیین می‌کند؛ یعنی آگاهی صرف، واقعیت را تغییر می‌دهد. پس آرزو کردن ممکن است دقیقاً همان «مشاهده»ای باشد که صفحه‌های باز سرنوشت را ثابت می‌کند. اگر دعا فقط روی روان اثر بگذارد، باز ارزشمند است؟

راهکار:

اگر می‌خواهید این مفهوم را برای مخاطب ملموس‌تر کنید، آن را با یک مثال روزمره بازنویسی کنید: «سرنوشت مثل دستور پخت یک کیک است؛ آرزو و انتخاب‌های ما مثل کم یا زیاد کردن شکر، نتیجه نهایی را متفاوت می‌کند.» این تصویر ذهنی، بحث جبر و اختیار را از حالت انتزاعی خارج می‌کند.