طنز تلخ دربارهٔ سازنده مدرسه و قدردانی:
آیا میدانستید اولین مدارس رسمی جهان در ایران باستان (دوره ساسانی) به نام «مدارس دینی» تأسیس شدند و معماران آنها اغلب ناشناس ماندند؟ این جمله دقیقاً به همان پارادوکس اشاره دارد: ما از سازندهٔ فیزیکی مدرسه غافلیم، اما از معلمی که در آن تدریس میکند قدردانی میکنیم. جالب اینجاست که در روانشناسی، این پدیده «سوگیری تأکید بر کنشگر» نام دارد: ما به عامل مستقیم (معلم) توجه میکنیم و زیرساخت (سازنده) را نادیده میگیریم. سوالی که پیش میاد: آیا جامعهٔ ما به سازندگان زیرساختهای آموزشی به اندازهٔ معلمان احترام میگذارد؟
راهکار:
این جمله رو میشه بهعنوان یه شوخی زیرپوستی دربارهٔ نادیده گرفتن زحمات زیرساختی تعبیر کرد. اگه دنبال یه پاسخ هوشمندانهای، میتونی بگی: «همون کسی که مدرسه رو ساخت، احتمالاً الان تو یه مدرسه دیگه داره درس میده.»