زندگی کوتاه است؛ پس مهربانی را انتخاب کنیم:
پژوهشهای روانشناسی نشان میدهد یادآوریِ گذرا بودن زندگی، «همدلی» را به شکل معناداری افزایش میدهد؛ حتی دیدن یک عکس از غروب یا برگ خزان میتواند تمایل ما به کمک به دیگران را بیشتر کند. این اثر آنقدر قوی است که در برخی آزمایشها، افراد بعد از فکر کردن به کوتاهی عمر، سهم بیشتری از وقت یا پول خود را به دیگران اختصاص دادند. پس این جمله فقط یک احساس شاعرانه نیست؛ یک میانبر عصبی به سمت مهربانی است. سؤال اینجاست: آیا میشود این یادآوری را هر روز بدون غمگین شدن تمرین کرد؟
راهکار:
شاید بتوان این نگاه را از یک احساس کلی به یک عادت کوچک تبدیل کرد: هر روز یک کار محبتآمیز ناشناس انجام بده؛ همین «گذرایی» که یادآور میشوی، میتواند انگیزهای برای مهربانیِ مشخص و ملموس باشد.