حسرت جوانی؛ چرا در جوانی آرزوی جوانی میکنیم؟:
از منظر علوم اعصاب، سیستم دوپامینرژیک در نوجوانی و اوایل جوانی به اوج حساسیت میرسد؛ هر تجربه، شدت عاطفی سهمگینی دارد. به همین دلیل، حسرت ما اغلب حسرت آن «شدت عصبی» است، نه خودِ زمان. پدیدهٔ «برآمدگی خاطرات» هم میگوید خاطرات ۱۵ تا ۲۵ سالگی به طور نامتناسبی حافظهٔ ما را اشغال میکنند. حال اگر اکنون را با تمام وجود درنیابیم، چند سال بعد کدام حس گمشده را حسرت خواهیم خورد؟
راهکار:
این جمله یک پارادوکس تلخ را رو میکند: ما همیشه در حسرت داشتهای هستیم که درست همان لحظه در اختیارمان بوده. جوانی واقعی نه یک بازهٔ سنی، که توانایی در آغوش کشیدن «اکنون» است، پیش از آنکه تبدیل به «کاش» شود. شاید تنها راه شکستن این چرخه، تمرین روزانهٔ قدرشناسی از داشتههای ناپیدای همین امروز باشد.