قدر مادر ندانستن

دلتنگی برای مادر؛ از روی پا خوابیدن تا به پا نایستادن:

روان‌شناسی رشد می‌گوید قدردانی از مادر معمولاً دیر می‌آید چون مدارهای همدلی مغز تا حدود ۲۵سالگی هنوز در حال تکمیل‌اند؛ به همین دلیل فداکاری مادر را ابتدا «محیط» می‌بینیم نه «فداکاری». در ادبیات فارسی تصویر خوابیدن روی پای مادر و نایستادن به پایش، کهن‌الگوی بدهی عاطفی است: حافظه بدن گرما را ثبت می‌کند ولی ذهن جبران را به تعویق می‌اندازد.

راهکار:

می‌شود این حسرت را جور دیگری دید: مادر با اجازه دادن به خوابیدن روی پایش، شاید هرگز معامله‌ای برای ایستادن ما طلب نکرده؛ او تکیه‌گاه شدن را یاد داد تا ما بعدها تکیه‌گاه خودمان و دیگری شویم. این جمله یک بدهی نیست، یک میراث است.