قدر هم رو بدون

قدر هم رو بدونید؛ یک روز یکی تون نمیمونه:

تحقیقات روان‌شناختی نشون می‌ده که ذهن ما بعد از مدتی نسبت به «ثابت‌ها» نابینا می‌شه (پدیده‌ی سازگاری لذت‌جویانه). این یعنی دقیقاً کسی که کنارته رو کم‌کم دیگه نمی‌بینی. اما یادآوری زوال‌پذیری روابط—همون‌طور که این جمله می‌گه—می‌تونه مدارهای عصبی قدردانی رو دوباره فعال کنه. به‌قولی، «مرگ» بهترین مربی قدرشناسی‌ست. حالا سؤال: چندوقت‌است صرفاً به خاطر بودنش ازش تشکر نکردی؟

راهکار:

این جمله به‌نوعی قانون «فقدان آتی» رو یادآور می‌شه: همون لحظه‌ای که فکر می‌کنیم همیشه هست، ناگهان نیست. شاید بشه به‌جای ترس، از همون الان یه رسم کوچیک برای قدردانی روزانه راه بندازیم.