هشدار برای کسانی که دوستداشتنی واقعی را از دست میدهند:
واقعیت علمی: اشکهای عاطفی برخلاف اشکهای ناشی از پیاز، حاوی هورمونهای استرس مانند کورتیزول و آدرنوکورتیکوتروپین هستند. گریه کردن برای کسی که دوستش دارید، در واقع تخلیهی شیمیایی بار عاطفی عمیق است. تحقیقات نشان میدهد تماشای گریهی یک عزیز، مغز ما را در وضعیت همدلی فوقالعادهای قرار میدهد و پیوندهای عصبی را تقویت میکند. حالا فکر کنید از دست دادن چنین فردی یعنی قطع ناگهانی این زنجیرهی شیمیایی. به همین دلیل است که جای خالیشان هرگز پر نمیشود. آیا تا به حال فکر کردهاید که چرا خاطرات تلخ این فقدان اینقدر ماندگار است؟
راهکار:
نگاه روانشناختی: این فرد همان «پایگاه امن» نظریه دلبستگی است. وقتی برایتان گریه میکند، نشانه همدلی عمیق و دلبستگی ایمن است. آدمهایی که چنین امنیتی میدهند، در ذهن ما ردپایی شیمیایی میسازند که از دست دادنشان فقدانی بینهایت دردناک ایجاد میکند.