چرا آدمها بعد از مرگ عزیز میشوند؟:
در علوم اعصاب به این «سوگیری خاطره پس از مرگ» میگویند: وقتی کسی میمیرد، هیپوکامپ و آمیگدال خاطرات تلخ را کمرنگ و لحظههای مثبت را پررنگ میکنند تا ذهن ما بتواند با فقدان کنار بیاید. یعنی مغز ناخودآگاه مرده را «عزیزتر» از زمان زنده بودنش بازسازی میکند. نکته عجیب این است که همان سیستم، وقتی آدمها زندهاند، عیبهایشان را بزرگنمایی میکند. چرا باید منتظر قبر بمانیم؟
راهکار:
این جمله را میشود از زاویهای دیگر دید: «عزیز شدن» قرار نیست فقط بعد از نبودن رخ بدهد. اگر همین حسِ الان را به کسی که هنوز هست منتقل کنیم، آن وقت جملهات تلخترین حسرت نمیشود، بلکه یک یادآوری میشود برای دیدنِ آدمها قبل از آنکه قبرشان شروع به حرف زدن کند.