قدم زدن خیالی

قدم زدن در خیابان‌های خاطره:

مغز ما تفاوت واضحی بین تجربه واقعی و تجسم قوی قائل نیست. مطالعات fMRI نشان می‌دهند تصور قدم زدن در یک مکان، همان شبکه‌های عصبی مربوط به حافظه و ناوبری فضایی را که در تجربه واقعی فعال می‌شوند، روشن می‌کند. یعنی معشوق شما به معنای واقعی کلمه در نقشه عصبی خاطراتتان قدم می‌زند. آیا این حضور عصبی از یک دیدار فیزیکی کم‌اثرتر است؟

راهکار:

این حسِ حضور در خاطرات را می‌توان به یک اثر هنری تبدیل کرد: یک نقشه ذهنی از خیابان‌های خاطره‌ات بکش و نام ایستگاه‌هایش را بگذار «اولین نگاه»، «آن سکوت»، «آن خنده».