قدم زدن در تاریکی

گام‌های من در لبه‌ی پرتگاه غم:

آیا می‌دانستی مغز انسان در لحظات غم عمیق، همان نواحی را فعال می‌کند که هنگام درد فیزیکی؟ یعنی پرتگاه غم فقط یک استعاره نیست – سیستم عصبی‌ات واقعاً حس سقوط دارد. اما جالب‌تر: همین مکانیسم باعث می‌شود پس از عبور از غم، انعطاف‌پذیری روانی افزایش یابد. آیا تا به حال از پرتگاهی برگشته‌ای و دیدی که دیگر از لبه نمی‌ترسی؟

راهکار:

این تصویر از پرتگاه غم، یادآور مفهوم «نزدیکی به ناامیدی» در روانشناسی وجودی است. پس از رسیدن به پرتگاه، انتخاب واقعی نه سقوط، که یافتن مسیری جدید در لبه‌ی آن است. شاید سطر بعدی شعرت، اتفاقاً از همین نقطه شروع شود.