قدم زدن در پس کوچه

تنهایی در خیابان؛ همدمی پس‌کوچه‌ها:

قدم‌زدن بی‌هدف در خیابان‌ها شبکه‌ی حالت پیش‌فرض مغز را فعال می‌کند؛ همان مدار خاطرات، خودآگاهی و روایت شخصی. پس خیابان فقط همدم نیست، همکار مغز در بازنویسی تنهایی است. کدام پس‌کوچه بیشتر شبیه حافظه‌ات است؟

راهکار:

خیابان وقتی همدم می‌شود، فقط جای خالی آدم‌ها را نشان نمی‌دهد؛ آینه‌ای است که قدم‌هایت را به روایت تبدیل می‌کند. پس‌کوچه‌ها هم حافظه‌ی شهری‌اند که تنهایی را قاب می‌گیرند و به آن شکل می‌دهند.