وقتی از چشمم بیفتی، زمان و زمین هم نمیتونن نظرم رو عوض کنن:
مغز انسان برای محافظت از خودش، خاطرات منفی اجتماعی رو ۵ برابر قویتر از خاطرات مثبت ذخیره میکنه؛ این پدیده «سوگیری منفیگرایی» نام داره. وقتی کسی از چشممون میافته، آمیگدال همون واکنش جنگ یا گریز رو فعال میکنه و هر تلاش برای تغییر نظر، مثل حمله به یک دیوار دفاعی روانی دیده میشه. این قطعیت، میراث نیاکان غارنشین ماست که یک بار خیانت قبیلهای میتونست مرگبار باشه. آیا این مرز محافظ همیشه به نفعته؟
راهکار:
این مرز قاطع، سازوکار دفاعی ذهنه تا از آسیب مجدد جلوگیری کنه. اما روانشناسان میگن گاهی این قطعیت، مثل قفسی میمونه که فرصت رشد و بخشش رو ازت میگیره. دفعه بعد که قضاوت نهایی کردی، ببین این مرز، محافظته یا زندان؟