قضاوت بیدلیل در رابطه؛ وقتی فرصت خیانت زیاد بود:
جالبه که در روانشناسی، پدیدهای داریم به اسم «فرافکنی اخلاقی»؛ یعنی گاهی افرادی که خودشان وسوسهای را تجربه کردهاند اما مقاومت کردهاند، در قضاوت دیگران سختگیرتر میشوند. پژوهشهای نوروساینس نشان میدهد که قضاوت اخلاقی شدید، همان بخشهایی از مغز را فعال میکند که هنگام وسوسه روشن میشوند! در واقع محکوم کردن دیگران، راهی برای سرکوب وسوسههای درونی خودمان است. به نظرتون چقدر این قضاوتها از روی ترس از خودمونه؟
راهکار:
قضاوت کردن دیگران بعد از مقاومت خودت، مثل اینه که بخوای با بلندگو بگی «من وسوسه شدم ولی نکردم» اما در واقع داری توجه رو از وسوست برمیداری و روی گناه دیگران میندازی. این واکنش شاید یه جور دفاع روانی باشه. جالبه که گاهی بهترین راه برای تقویت تعهد، همدلی به جای قضاوته.