قید عالم و آدم زدن برای عشق

فداکاری برای عشق؛ از همه چیز گذشتن برای چشم‌های معشوق:

در اسکن‌های fMRI، وقتی فرد عکس معشوق را می‌بیند، ناحیهٔ تگمنتوم شکمی فعال می‌شود و قشر پیش‌پیشانی که مسئول قضاوت و نقد است، تا حدی خاموش می‌شود؛ دقیقاً همان الگوی مغز در اعتیاد به کوکائین. یعنی «قید عالم و آدم زدن» فقط یک استعاره نیست، بلکه یک الگوی عصبیِ ثبت‌شده است. عشق، سیستم پاداش را طوری بازتنظیم می‌کند که معشوق، جایگزین همهٔ محرک‌های قبلی می‌شود. سؤال اینجاست: این بازتنظیمی تا کجا می‌تواند با «خودِ» عاشق مهربان باشد؟

راهکار:

جذاب است که همهٔ عالم و آدم را برای چشمهای کسی کنار میگذاریم، اما چشمها معمولاً دنبال کسی میگردند که دنیای خودش را هم گم نکرده باشد. شاید عشقِ واقعی نقطهای باشد که هم نگاهِ او را میبینی، هم جهانِ خودت را.