قید عالم و آدم برای عشق

قید عالم و آدم زدن برای چشم‌های معشوق:

تحقیقات عصب‌شناسی می‌گوید عشقِ اولیه همان مدار پاداش اعتیاد را فعال می‌کند؛ دیدنِ چشم‌های معشوق دوپامین آزاد می‌کند و «ارزش» بقیه آدم‌ها را در همان لحظه پایین می‌آورد. پس «قید عالم و آدم» فقط شعار نیست، یک الگوی شیمیایی در مغز است. اما بعد از حدود نُه ماه این فعالیتِ دوپامینی می‌تواند کم شود؛ ماندگاری‌اش به اتصالِ اکسی‌توسین و حس امنیت برمی‌گردد. آیا نگاهِ او هنوز برایت جهانِ تازه می‌سازد؟

راهکار:

این جمله را می‌شود از «از دست دادنِ دنیا» به «انتخابِ یک دنیای تازه» بازتعریف کرد: آدمی که به چشم‌های کسی عمیق‌ترین نگاه را می‌کند، دنیا را رها نکرده؛ فقط نقطه‌ی اتکایش را عوض کرده است.