حرفهای ناگفته: قبرستانی خاموش در سینه:
در روانشناسی، افکار سرکوبشده مانند حرفهای ناگفته، دچار «اثر بازگشت طعنهآمیز» میشوند: هرچه بیشتر خفهشان کنی، بلندتر در ذهن طنین میاندازند. این قبرستان خاموش در واقع بیقرارترین گورستان دنیاست. پژوهشهای عصبشناختی نشان میدهد خودداری از بیان، فعالیت قشر پیشپیشانی مغز را افزایش داده و سطح کورتیزول را بالا نگه میدارد؛ یعنی سکوت اجباری، جسم را به اندازهی فریاد فرسوده میکند.
راهکار:
قبرستان خاموشتان را مثل یک کتابخانه ی داستان های نخوانده ببینید. هر حرف ناگفته، فصل های یک بزنگاه عاطفی است که انتخاب کردید محافظت کنید یا ترسیدید. شاید وقتش رسیده سنگ قبرها را کمی جابجا کنید تا ببینید چه گل های تازه ای از دل این سکوت بیرون می زند.