آدمها بیشتر قبرشناسند تا قدرشناس؛ نگاهی به ناسپاسی:
تحقیقات روانشناسی میگوید مغز انسان به طور طبیعی به تهدیدها (مثل مرگ) بیشتر از پاداشهای مثبت (مثل قدردانی) واکنش نشان میدهد – این «سوگیری منفی» است. جالب اینجاست که در فرهنگهایی با آیینهای سوگواری پررنگتر، این شکاف عمیقتر میشود. آیا میشود با تمرین روزانه «ثبت سپاسگزاری» این تعادل را جابهجا کرد؟
راهکار:
این جمله تلخ رو اینطور بازنویسی کن: شاید آدمها ناخودآگاه بیشتر درگیر مرگاند تا قدرشناسی، اما همون یک لحظه قدردانی واقعی میتونه وزن کل رابطه رو عوض کنه. چه نشانی از قدرشناسی رو امروز میتونی به کسی بدی؟