مرگ تدریجی در یک قبرنوشته: اولین بار نیست میمیرم:
بدن انسان تقریباً هر ۷ تا ۱۰ سال تمام سلولهایش را جایگزین میکند؛ یعنی از منظر زیستی، شما اکنون همان کسی نیستید که یک دهه پیش بودید. این همان «مرگ» بیصدا و مداومی است که شاعر به آن اشاره میکند. جالب است که روانشناسیِ وجودی هم میگوید شوخی با مرگ (مثل این لبخندک آخر) یکی از سالمترین مکانیسمهای مقابله با اضطراب فناپذیری است. در طول تاریخ، خطاطان مقبرهها در ایران گاه طنز را به سنگ قبر میآوردند. چه چیز دیگری درون ما میمیرد قبل از آنکه زمین بخوریم؟
راهکار:
مرگ در اینجا صرفاً پایان نیست، بلکه استعارهای از تمام «خود»هایی است که هر بار کنار میگذاریم. از نسخهی کودک گرفته تا باورهای دیروز. شاید لبخند آخر (:)، آغوشی باشد برای این دگردیسی مداوم. بهجای سوگواری، میشود برای هر خداحافظی کوچک جشن گرفت.