تا هستیم قبر بی‌گل است: تأملی بر مرگ و زندگی:
آیا می‌دانستید در روان‌شناسی، «نظریه مدیریت وحشت» می‌گوید آگاهی از مرگ ناخودآگاهانه باعث می‌شود برای حفظ عزت نفس به هویت جمعی و میراث‌های نمادین پناه ببریم؟ گل روی مزار دقیقاً همین نماد است: تلاشی برای جاودانه‌سازی خاطره. اما جالب اینجاست که در فرهنگ ایران باستان، گل‌های همیشه‌بهار (مثل گل‌های مزار) نماد تجدید حیات و چرخه زندگی بودند. آیا این «گل نباریدن» در زمان حیات، اشاره به غفلت از زیبایی همین لحظه دارد؟
راهکار:
این متن به زیبایی به پارادوکس زندگی و مرگ اشاره دارد: تا زنده‌ایم قبرمان بی‌گل است، اما پس از مرگ گلها روی مزار می‌بارند. شاید بتوان این تصویر را به‌عنوان دعوتی برای ارزش‌گذاری به لحظه‌های اکنون تفسیر کرد، نه انتظار برای تقدیر پس از مرگ.