قبول کردن تقدیر در عشق

دل کندن از عشقی که سهم ما نیست:

از دید عصب‌شناسی، «کسی که سهم ما نیست» دقیقاً همان مسیری را در مغز فعال می‌کند که اعتیاد فعال می‌کند؛ دوپامین در مدار پاداش چنان ترشح می‌شود که تصویر ذهنی او حتی بعد از نبودن، مثل یک دوز ماده مخدر عمل می‌کند. مطالعات همچنین نشان داده‌اند «زیان‌گریزی» باعث می‌شود دردِ نداشتنِ او تقریباً دو برابر لذتِ داشتنش احساس شود. پس این دل‌نشستن، یک خطای تکاملی است، نه ضعف شخصیت. آیا می‌شود مغز را فریب داد و همان مسیر را برای چیزهای تازه باز کرد؟

راهکار:

این جمله را می‌شود آینه‌ای دید نه طلسم: سهمِ ما نبودنِ آن آدم، گاهی سهمِ ما بودنِ همین دلشکستگی است؛ دلی که این‌قدر عمیق می‌سوزد، دارد ظرفیت عظیمی را تمرین می‌کند. شاید قسمتِ واقعی فقط کسی نباشد که می‌آید؛ گاهی قسمت، همین فهمیدن است که قرار نبود بماند.