قبول حکم قاضی برای عشق

قبول حکم قاضی برای داشتن عشق:

پارادوکس تسلیم عاشقانه: عشق شدید می‌تواند سیستم پاداش مغز را فعال‌تر از ارزیابی خطر کند، پس فرد برای نزدیک ماندن به معشوق هزینه‌های غیرمنطقی می‌پذیرد. در تاریخ هم دادگاه‌های عشق در قرون وسطی حکم‌های نمایشی برای عاشقان صادر می‌کردند؛ اما قاضی واقعی نماد قاعده است، نه ابزار وصال. وقتی عشق به «هر حکمی» راضی می‌شود، اختیار را به بیرون سپرده است.

راهکار:

این جمله را می‌توان چنین بازخوانی کرد: عشقی که برای ماندن، هر حکمی را می‌پذیرد، در حال تبدیل «خواستن» به «دادگاه» است؛ در حالی که رابطه سالم بیشتر شبیه توافق دوطرفه است تا صدور حکم یک‌طرفه. اگر بخواهیم این حس را به تصویر بکشیم، می‌توان آن را گفت‌وگویی بین عشق و قانون دید: عشق می‌گوید «حکم بده»، قانون می‌پرسد «طرفین کجایند؟»