قاتل دوستداشتنی من؛ درد بیتوجهی در عشق:
واقعیت علمی: وقتی مغز طرد اجتماعی را تجربه میکند، دقیقاً همان ناحیهای فعال میشود که در پاسخ به درد فیزیکی (انسولای قدامی) روشن میشود. یعنی این جمله که «بیتوجهیت منو کشت» از نظر نورولوژیکی درست است. سوال برانگیز: آیا میتوان این قتل نمادین را به یک مکانیزم بقا تبدیل کرد؟
راهکار:
دیدگاه جدید: گاهی بیتوجهی نه نشانه کمعشقی، که آینه ترس از صمیمیت واقعی است. اگر این حس را داری، شاید طرف مقابل درگیر نبرد خودش با پذیرش Vulnerability است.