کاش سنگ دل بودم

کاش سنگ دل بودم؛ حسرت دل نرم در نقاب بی‌احساسی:

پارادوکس واکنش‌پذیری: در پژوهش‌های جیمز گراس، سرکوب هیجان (همان تظاهر به سنگ‌دلی) فعالیت آمیگدال را کم نمی‌کند؛ فقط پاسخ ظاهری را خنثی می‌کند و هیجان را در پشت‌زمینه قوی‌تر ذخیره می‌کند. حتی حافظه‌ٔ آن ماجرا پردامنه‌تر می‌شود. پس تظاهر به بی‌تفاوتی، احساس را نمی‌سوزاند؛ آن را مومیایی می‌کند. آیا اصلاً سنگ‌دلی آرزوی‌کردنی است؟

راهکار:

این جمله در واقع اعتراف به شکستِ نقاب است؛ سنگ‌دل واقعی دلتنگ سنگ‌دلیِ خودش نمی‌شود. می‌توان این حسرت را جلوۀ زنده بودن دل دانست: تو آن‌قدر نرمی که تظاهرت هم نتوانسته سخت‌ت کند.