حسرت دیدار دوباره عزیز از دست رفته:
آیا میدانستید پژوهشهای عصبشناسی نشان داده مغز هنگام دلتنگی برای فرد فوتشده، همان نواحی را فعال میکند که در تجربهٔ «درد فیزیکی» فعال میشوند؟ یعنی مرگ عزیز واقعاً «دلشکستگی» یک واکنش زیستی است نه یک استعاره. نکته جالب: ضمیر ناخودآگاه انسان «تداوم» را بهتر از «پایان» هضم میکند – به همین دلیل آرزوی «کاش هنوز بودی» تا سالها تکرار میشود. سؤال برای شما: چه خاطرهٔ بویایی از آن شخص در ذهنتان مانده که ناگهان شما را به گذشته پرتاب میکند؟
راهکار:
تحقیقات روانشناسی میگوید «سوگ پیچیده» وقتی رخ میدهد که فرد در تخیل «کاش» گیر کند. واقعیت این است که مغز ما برای «پایانناپذیری» روابط ساخته نشده؛ اما میتوان با نوشتن نامهای به آن شخص (بدون فرستادن) مسیر سوگ را به خاطرهسازی فعال تبدیل کرد.