کاش همه چیز خواب بود؛ نگاهی به دلشکستگی:
مغز انسان در لحظات پشیمانی، مدارهای «تفکر خلاف واقع» را فعال میکند – یعنی تصور اینکه چیزها جور دیگری میشد. این پدیده حتی در نخستیها هم دیده شده. نکته شگفتانگیز: این توانایی همان جایی است که خلاقیت و برنامهریزی برای آینده از آن زاده میشود. پس شاید «کاش»ها تنها زخم نیستند؛ نقشهای برای ساختن دنیایی بهترند.
راهکار:
این جمله بیش از یک ابراز احساسات ساده، اشاره به نوعی مکانیزم دفاعی روانی دارد: «انکار» و «آرزومندی». شاید بتوانی به جای انتظار برای تغییر گذشته، روی ساختن یک «واقعیت جدید» تمرکز کنی که دیگر نیازی به خواب بودنش نداشته باشی.