کاش بودی و نبودی

کاش بودی و از نبود خودت لذت می‌بردی:

اثر آزادی از بار شناختی: پژوهش‌ها نشان می‌دهند حذف یک عامل تنش‌زا از محیط، دوپامین بیشتری نسبت به افزودن یک عامل خوشایند آزاد می‌کند. به زبان ساده، نبودِ یک آدم خاص می‌تواند برای مغز مثل یک پاداش واقعی عمل کند؛ چون انرژی‌ای که صرف مدیریت او می‌شد ناگهان آزاد می‌شود. به همین دلیل است که گاهی «نبودنش» از «بودنش» لذت‌بخش‌تر است. چند رابطه فقط با نبودن یکی از طرفین به تعادل می‌رسد؟

راهکار:

این جمله یک کنایه رفتاری است: وقتی می‌گوییم کسی از نبودن خودش لذت می‌برد، در واقع داریم مرز آسایش دیگران را نشان می‌دهیم. نسخه جدی‌ترش این است که بعضی غیاب‌ها از حضور ارزشمندترند.