کاش بعضی خوابها واقعی بود:
مغز در خواب REM تقریباً به اندازه بیداری فعال است، اما بدن فلج موقت میشود تا رویاها را اجرا نکنیم. این مرز باریک گاهی در «بیداری کاذب» میشکند: در خواب بیدار میشوی، مسواک میزنی، و دوباره بیدار میشوی. جالبتر اینکه اگر کسی در خواب از تو بخواهد چراغی روشن کنی، مغزت نمیتواند افزایش نور را شبیهسازی کند.
راهکار:
هر خواب شیرین نقشهای برای ساختن است، نه پناهگاهی برای فرار. گاهی فاصله بین رویا و واقعیت تنها یک قدم جسورانه است؛ قدمی که آن رویا را از پرده ذهن به صحنه زندگی میآورد.