کارما طول می‌کشه

کارما طولش می‌ده؟ خودم می‌روم تو کارش:

در روان‌شناسی اجتماعی، باور به کارما به «خطای دنیای عادل» نزدیک است: مغز ما برای کاهش اضطراب، بدی‌ها را حتماً در حال بازگشت می‌بیند. اما کارما در اصل سانسکریت به معنای «عمل» است، نه مجازات؛ یعنی تا عمل نکنی، چرخشی در کار نیست. جالب اینجاست که اقدام مستقیم، همان انتظار منفعلانه را به یک مکانیزم فعال بدل می‌کند. حالا مرز بین کارما و توهم کنترل کجاست؟

راهکار:

از نگاه روان‌شناسی، باور به کارما اغلب با «خطای دنیای عادل» گره خورده است؛ مغز ما دوست دارد فکر کند هر کنشی واکنشی قطعی دارد. وقتی می‌گوییم خودم می‌روم تو کارش، در واقع همان روایت عدالت را از حالت انتظار منفعل به اقدام فعال تبدیل می‌کنیم؛ یعنی کارما را نه به عنوان سرنوشت، بلکه به عنوان یک تصمیم شخصی بازتعریف می‌کنیم.