حسرت نخوردن حتی اگر دیر شود؛ هنوز فرصت هست:
مطالعات «پشیمانی» نشان میدهد افراد در پایان عمر بیشتر از کارهایی که انجام ندادهاند حسرت میخورند تا کارهایی که انجام دادهاند، حتی اگر ناموفق بوده باشند. تأخیر در شروع، تا وقتی به «هیچوقت» تبدیل نشود، فقط یک متغیر زمانی است؛ اما حسرت یعنی بستن درِ تجربه. پس «دیر» نه نقطهی مقابل حسرت، بلکه نسخهای کندتر از آن است. چه چیزی باعث میشود یک کار عقبافتاده هنوز برای ما «ممکن» به نظر برسد؟
راهکار:
این جمله، تأخیر را به «هنوز فرصت هست» تبدیل میکند. یک بازتعریف جذاب: لیستی از کارهایی که فکر میکنی «دیر شده» بنویس و کنار هر کدام یک قدم کوچک ده دقیقهای بگذار؛ همین کار، حسرت را به یک پروژهٔ کوچک و شدنی تبدیل میکند.