طنز تلخ: از مواد تا کانفیگ و ویپیان:
زبانشناسی شناختی میگوید: هرچه تابوی یک مفهوم بیشتر باشد، جامعه برای نامیدنش استعارههای دورتری میسازد. «ویپیان» و «کانفیگ» در اینجا نقش «دورسازي ناهماهنگی شناختی» را دارند؛ یعنی مصرفکننده با واژههای فناورانه، عمل خطرناک را به ذهن خود توجیه میکند. جالب اینجاست که همین مکانیسم در سیاست، جنسیت و مرگ هم دیده میشود. آیا تا به حال فکر کردهاید چرا مثلاً «اعدام» را «مجازات قانونی» مینامیم؟
راهکار:
این یک نمونهی کلاسیک از «نوواژهسازی» برای دور زدن تابوهاست. اگر به ریشهشناسی کلمات علاقه دارید، میتوانید بررسی کنید که هر نسل چطور واژههای جدیدی برای مواد میسازد (مثل «علف»، «گل»، «کُنتاکت»). این روند نه تنها به فرهنگ لغت عامیانه، بلکه به رفتار مصرفکننده هم شکل میدهد.